Oranjefeest
'Geloof je er nog in?' vroeg de caissiere zaterdagmiddag, toen ik 3 pakken oranje vlaggetjes uit mijn karretje haalde en op de band legde.
Ja zeg. Je dacht toch niet dat ik voor een voetbalwedstrijd mijn huis ga versieren! Maar toevallig zijn opa en oma Oranje op 18 juni 50 jaar getrouwd, en dat vind ik dan weer wel een goeie reden om oranje vlaggetjes op te hangen.
Over twee weken is het Oranjeweekend, en gaan we als een grote, Italiaanse familie met z'n tweeëntwintigen drie dagen lang met z'n allen om enorme tafels zitten en wijn drinken en de culinaire specialiteiten van mijn broer proeven, en tot diep in de nacht vuurtjes stoken en diepzinnige gesprekken voeren, terwijl de kinderen rondrennen of met hun intelligente ooms over computers en raketten praten. Maar vandaag zijn we met z'n zessen. Mijn ouders, mijn twee broers, mijn zus en ik. Net als vroeger.
Er is een oranje taart, en er zijn bloemen waar de klimop die in mijn moeders trouwboeket zat in verwerkt is. Mijn moeder heeft die klimop na haar trouwdag gestekt en geplant, en zolang ik me kan herinneren staat er een klimopplantje in het raam.
Ik ga de regen maar eens in, denk ik. Een taart ophalen. En dan op huis aan. Feest!
|
