'Heerst er onder kinderboekenschrijvers ook zoveel haat en nijd?' vroeg mijn vriendin A, wier beroepsgroep nogal stekelig blijkt. Ik kan nu natuurlijk niet vertellen in welke beroepsgroep ze werkzaam is, maar laten we het erop houden dat ze ze cursussen interpretative dance geeft, zodat ik dit geweldige filmpje even kan laten zien.
'WelNEE!' riep ik. 'Wij zijn juist allemaal elkaars vrienden.'
Nou ja. Niet allemaal, natuurlijk. Bijna allemaal. De meeste van ons zetten wel wat vraagtekens bij
1. beroemdheden die een kinderboek schrijven dat vervolgens door een enorme marketingploeg de bestsellerlijsten in gelanceerd wordt, (brooddoosjes, knuffels, rugzakjes, knuffels, knisperboekjes, hoorspelen, musicals, tekenfilms) en de ene na de andere druk beleeft en vertaald wordt in alle talen, tot en met Korowai, Wit-Russisch en Sundanees aan toe.
2. de anonieme personen (m/v) die 's morgens met een thermoskan koffie en een vouwfietsje in de trein stappen en erin slagen er heel gewoon uit te zien, maar die zodra ze op hun werk zijn een muizenpak aandoen.
Maar voor de rest hebben we het erg gezellig met elkaar in ons virtuele kantoor. Via Facebook en Twitter roepen we elkaar zo nu en dan even iets toe. 'Mijn boek is af!' 'Nog even een waxinelichtje leegschrijven.' 'De buren steken vuurwerk af!!!' 'Wie doet er mee met nanowrimo.' 'IT'S STILL DARK HERE.'
We gaan zelfs sinterklaas vieren, dit jaar. Dat is het idee van piratenschrijver Reggie Naus. Lootjes trekken en elkaar een gesigneerd boek toesturen. En er dan zelf ook een krijgen, natuurlijk.
Ik hoop dat we dit jaar ook kerstpakketten doen. Daar mag van mij dan best een boek in. Maar ook graag een potje mosterd, een kurketrekker, een blikje ingemaakte champignons, ragoutbakjes en kerstbrood met spijs. En een muziekdoosje met rendieren die rondjes gaan rennen als je het deksel opendoet.
