|
|
 |
 |
 |
 |
| Weblog |
DIY
Onze slaapkamer is 11 m2. Niet echt groot als je er ook nog een bed in wilt zetten. Voor een schrijftafeltje - wat mij betreft een must in iedere slaapkamer - is geen plaats, en voor een stoel om je nog-niet-vieze kleren overheen te gooien ook niet.
Maar op de site van Ikeahacker ontdekte ik een fantastisch idee: de dressboy. Zaag een stoel doormidden en bevestig hem tegen de muur. Ziet er cool uit, alsof er een stoel door de muur heensteekt, en je kunt er al je kleren overheen gooien.
Ik moest snel zijn. Dick zat nog in Jakarta, maar zaterdagmorgen zou hij weer terugkomen, en ik was er vrij zeker van dat hij dit A. onnodig B. onzinnig en C. zonde zou vinden (ad C: omdat het extra gaatjes in de muur zou opleveren). Als ik het zelf zou doen, zou ik kunnen zeggen dat het een verrassing was, en dan zou hij moeten doen alsof hij blij was.
Dus ik sprong in de auto en reed naar Ikea. Waar het zo druk was, dat ik de auto moest zien te parkeren tussen een andere auto en de plek voor winkelwagentjes in. Help. Nee, nee, dit kon ik. Andere mensen kunnen ook inparkeren. Als ik maar niet tegen die auto aan zou komen.
Tjonge. Ik ging wel héél dicht langs die ijzeren rail. Een wonder dat de zijspiegel niet was geraakt. Hoewel de zijspiegel het gedeelte van de auto is dat het méést uitsteekt, natuurlijk. Als ik de zijspiegel zonder problemen had gehad, zou de rest van de auto ook wel lukken.
Ehm. Een schurend geluid. Alsof ik ergens tegenaan zat.
Ik sprong uit de auto. Ja, inderdaad. De auto zat strak tegen de ijzeren rail aan. Ik keek om me heen, op zoek naar hulp. Maar nee. De parkeergarage leek uitgestorven. Ik stapte de auto weer in. Vooruit of achteruit, ik moest door.
Eindelijk. Er kwam een man aanlopen die mij wees hoe ik moest draaien.
'Zo,' zei hij, toen ik eindelijk uitstapte. 'Dat is een kras.'
Ik keek naar mijn kras. Minstens een meter was hij. 'Nou ja,' zei ik. 'Hij is in elk geval mooi horizontaal.'
'Ja, zo kun je er ook tegenaan kijken,' zei de man.
'Ik heb een kras op de auto gemaakt,' sms'te ik naar Dick.
'Niks van aantrekken,' sms'te hij terug. 'Het is een gebruiksvoorwerp.'
Een lot uit de loterij, die man.
Ik kocht mijn stoel, wist zonder ongelukken weer uit de parkeergarage te komen en zette hem thuis in elkaar. Dat ging goed. Ik hoefde hem alleen nog maar door te zagen. En te verven. En te bevestigen. Eitje.
Volgens de aanwijzingen op Ikeahacker zou ik een wig moeten maken om de stoel aan de muur te bevestigen. Een wig. Dat betekent een balk op 45 graden doorzagen. Je kunt ook overdrijven. Wat is er mis met een ijzeren hoekje?
Ik vind het een prachtige oplossing. Ik ben er vrij zeker van dat Dick morgen verrast zal reageren.
En de kras op de auto valt enorm mee. Een oud doekje en wat spuug, en je ziet er bijna niets meer van.
|
|
 |
 |
 |
 |
|
|
