|
|
 |
 |
 |
 |
| Weblog |
deadline
De deadline voor mijn midithriller nadert, en ik verkeer in een tranceachtige toestand waarin de hoofdpersonen uit mijn boek de regie in mijn leven hebben overgenomen. Ze gaan ’s nachts verder in mijn hoofd, houden me uit mijn slaap, praten me om drie uur in de ochtend wakker, en ik wil opschrijven wat ze zeggen, maar het kan niet, want er ligt een slapende vent naast me.
Mijn kinderen moeten drie keer wat vragen voor ik antwoord geef. Ik ontdek dat er bananen op tafel liggen en ik heb geen idee waar ze vandaan komen. Ik hoor mezelf zeggen: 'Hé, kijk, je kunt de bergen bij Bogor zien!' en ik kan me niet herinneren hoe we op de tolweg terechtgekomen zijn. Ik loop in halfwakende toestand door een winkel, weeg sinaasappels op mijn hand, zoek wortels uit, en bedenk in een klein achterhoekje van mijn hoofd wat er gegeten moet worden, de komende vier dagen. Er knijpt iemand in mijn wang. Een kind. Het mijne. Was hij echt zo groot?
Nog een week. Dan ben ik er weer.
|
|
 |
 |
 |
 |
|
|
