 |
| Weblog |
voor altijd muziek
Met z'n zessen droegen ze de kist de kerk in, Jannekes vijf zussen en haar beste vriendin, terwijl haar ouders er hand in hand achteraan liepen. Haar oudste broer speelde 'schmücke dich, o liebe Seele' op het orgel. Een stuk dat hij speciaal voor haar had ingestudeerd, en dat hij nooit meer zal kunnen spelen zonder aan haar te denken.
Het is niet te geloven dat ze er niet meer is. Dat ze niet meer hier is, in elk geval. Hoe kan iemand longkanker hebben, hoe kan iemand zo ziek zijn, zo vlakbij de dood, zonder het gemerkt te hebben? Doorwerkend alsof er niets aan de hand was? Ik zal wel weer overspannen zijn, dacht ze. En ze zette haar tanden op elkaar, verbeet de vermoeidheid en ging door. Tot het niet meer kon, en ze op een zaterdagavond naar de huisartsenpost ging, omdat ze zo benauwd was. Ze werd er weggestuurd. Twee weken later was ze dood.
Op de computer kwam een foto voorbij. Dick en Janneke, fluitsonates spelend, vorig jaar zomer, toen we in Nederland waren. Mijn jongste zoon, verdiept in de Donald Duck. In een familie waar zoveel muziek gemaakt wordt, ga je niet vol bewondering naar elk stuk staan luisteren. Je denkt dat het voor altijd door zal gaan. Dick en Janneke, samen spelend, zoals ze hun hele leven al gedaan hebben. De nieuwe muziekboeken, een paar maanden geleden gekocht, liggen al klaar. Voor volgende zomer.
|
|
 |
