|
|
 |
 |
 |
 |
| Weblog |
Mijn kind leest Chinees
'Hé mam,' zeg mijn jongste zoon. Hij duwt mijn een pak crackers onder mijn neus. 'Waarom staat hier 1 2 3?'
Ik knipper met mijn ogen. Er staat helemaal geen 1 2 3 op het pak crackers. Er staat 一 两 三.
'Hoe weet jij dat dat 1 2 3 is?'
'O, gewoon, geleerd bij Mandarin.'
Wow! Mijn zoon leest Chinees! Nou ja, een heel klein beetje dan. Want het wil verder niet echt lukken. Ondanks de voortvarende aanpak van juf Wang Lou Sye kunnen mijn zoons na drie jaar Mandarin niet veel meer dan goeiemorgen zeggen, tot tien tellen en een liedje zingen waar ze geen woord van begrijpen. Een goed gesprek zit er niet in.
Ik vind het geen probleem, want volgend jaar gaan we terug naar Nederland, dus dit is het laatste jaar dat ze Chinees zullen leren. Tenzij China de wereld overneemt en Chinees de nieuwe wereldtaal wordt, in welk geval mijn zoons een aanzienlijke voorsprong zullen hebben.
Dus wanneer de jongste - mijn meest plichtsgetrouwe kind, dat een rapport kreeg waarop stond dat hij minder hard zijn best moest gaan doen - een paar dagen later klaagt dat hij de volgende dag een Mandarin test heeft en dat het te TE moeilijk is, vertel ik hem dat hij best een onvoldoende mag halen. Sterker nog, dat hij een onvoldoende MOET halen. Dat we 's avonds uit eten gaan als hij een onvoldoende haalt. Dat hij het niet in zijn hoofd moet halen om met een goed cijfer thuis te komen.
De volgende dag komt hij trots en blij thuis. 'Four out of ten!'
'Een onvoldoende? Hartstikke goed!'
Zijn gezicht betrekt. 'Ja, maar ik ben bang dat ik toch een voldoende heb. Want de anderen waren nog slechter...'
Tja. Dat is jammer. Maar 4 out of 10 vind ik slecht genoeg. We gaan naar Wendy's.
|
|
 |
 |
 |
 |
|
|
