|
|
 |
 |
 |
 |
| Weblog |
wat verwacht je ook van jongens hè
Ik was twaalf jaar, ik zat op judo, en ik schreef een stuk voor de schoolkrant over mijn favoriete sport, waarin ik de jongens er flink van langs gaf.
Ik was twaalf, ik zat in de brugklas en ik vond jongens erg interessant, maar zij mij niet. Ik had een brilletje en vlechten en mijn tanden stonden naar voren. Woorden waren mijn enige wapen.
Meisjes zijn beter in judo dan jongens, schreef ik, en ze zijn sterker, maar ja, wat verwacht je ook van jongens hè.
Ineens kende iedereen mijn naam. In de klas werd ik uitgelachen, maar een paar leraren vroegen of ik later de journalistiek inging. Jongens uit hogere klassen kwamen kijken wie dat opschepperige meisje was dat dacht dat ze sterker was dan zij. Het meisje met het brilletje en de vlechten.
Een week later brak het meisje met het brilletje en de vlechten haar sleutelbeen. Tijdens het judoën.
Een misselijkmakende KNAK. En de pijn. En de schande. Wie zou er geloven dat het niet mijn eigen schuld was? Dat het de schuld was van Annette, die mij tijdens de schouderworp te lang had vastgehouden, zodat ik niet kon afslaan?
Mijn sleutelbeen was gebroken, en in de weken erop liep ik met mijn arm in een mitella. Iedereen herinnerde mij vol leedvermaak aan het stuk dat ik in de schoolkrant geschreven had.
En ik drukte mijn bril nog wat steviger op mijn neus, ik gooide mijn vlechten naar achteren, en ik wist zeker dat ik schrijver zou worden. Ooit. Op een dag.
|
|
 |
 |
 |
 |
|
|
