 |
| Weblog |
maar 33 kilo...
'Ik ben nog maar 33 kilo,' klaagt mijn jongste drielingzoon. En ik denk terug aan twaalf jaar geleden, toen hij met 1633 gram de zwaarste van de drie was. Anderhalve kilo waren ze bij hun geboorte, zo klein in die veel te grote couveuse.
Het was een wonder dat ze er waren. Het is een wonder dat ze het overleefd hebben, alledrie. Tien weken te vroeg geboren. Een van hen werd zo ziek dat we bang waren dat hij het niet zou halen. Twee keer.
Twee keer hebben we hem teruggekregen van vlakbij de dood vandaan, en de eerste drukke jaren waren licht en vrolijk omdat we ons elke dag realiseerden hoe rijk we waren, en hoe anders het had kunnen aflopen.
Twaalf zijn ze nu. Ze schakelen
zonder het te merken over van Nederlands naar Engels en weer terug, ze spelen piano en viool, hebben een gezonde hekel aan vakken als Chinees en Indonesisch, en zijn dol op voetballen, zwemmen en hardlopen.
Ze hebben een klas vol vrienden, maar ze zijn nog altijd elkaars beste vriend. Ze slapen met z'n drieën op één piepklein kamertje - twee in het stapelbed en één in het onderschuifbed - en 's avonds als het licht uit is hoor ik ze met elkaar praten en lachen, en soms kan ik me niet bedwingen - dan moet ik even stiekem luisteren, omdat ik zo benieuwd ben waar ze het over hebben. Ze geven elkaar wedgies als ze de trap oplopen, ze schreeuwen, ze maken ruzie, en ze hebben heel veel lol, met elkaar en met hun grote broer.
Op hun geboortekaartje, 12 jaar geleden, hadden we een tekst uit de bijbel gezet. Ons gebed voor onze vier zoons, toen en nu.
De Heer zal je beschermen
Hij gaat met je mee.
De Heer houdt het kwaad op een afstand,
Hij neemt je in bescherming
De Heer waakt over je
nu en altijd.
|
|
 |
