|
|
 |
 |
 |
 |
| Weblog |
embarrassing
De jongens hebben een atletiekwedstrijd in zuid-Jakarta. Van 1 uur 's middags tot 7 uur 's avonds. 'Zal ik meegaan?' bied ik behoorlijk onzelfzuchtig aan.
'Wat zal ik zeggen, mam?' zegt Justin. Hij denkt er even over na hoe hij de pijnlijke boodschap zo duidelijk mogelijk over kan brengen. 'Nouuuu... Doe maar niet.'
Mijn zoons zijn elf jaar, en ze vinden mij best aardig, maar niet als hun vrienden erbij zijn. Ik moedig ze met te luide stem aan. Ik maak stomme grapjes. Ik sla per ongeluk zomaar een arm om hun schouders.
'Mom! Don't do that!'
'Mom! You're so embarrassing.'
Oké. Ik ga niet mee. Ze gaan zelf. Helemaal alleen. En hun mobieltje vergeten ze, zodat ik niet per ongeluk contact met ze op kan nemen.
Dick gaat, nadat hij heeft lesgegeven, ergens in de buurt van de school in een Starbucks zitten werken aan een rapport. Om vijf uur gaat hij naar het sportveld om te kijken hoe Lennart de 800 meter loopt, en hoe Justin, Lennart en Joël samen met hun vriend Steven de 4x100 meter estafette lopen. Hij mag er wel bij zijn. Hij weet hoe hij zich moet gedragen. Jongens onder elkaar.
|
|
 |
 |
 |
 |
|
|
