|
|
 |
 |
 |
 |
| Weblog |
aardbevinkje, kapitein, zinkend schip
De jongens zijn net thuis en we zijn thee aan het drinken en koekjes aan het eten als er van buiten geschreeuw klinkt. Ik voel me vreemd duizelig ineens.
'Mijn stoel beweegt,' zegt Joël.
'Hoe komt het dat het zo erg beweegt?' vraagt Lennart.
'Mam, kijk naar de lamp!'
De lamp staat heen en weer te schudden als een dronken mannetje. En dit keer niet omdat er iemand tegenaan gelopen is.
Een aardbeving.
'Kom mee!' zeg ik ferm. 'Naar buiten.'
Ik doe het raam open en we springen er doorheen. Een beetje lacherig. We geloven toch niet echt dat het huis boven ons zal instorten.
Er komen meer mensen naar buiten. Ze lachen en praten. 'Een aardbeving he?' 'Ja, een aardbeving.'
Niemand lijkt geschokt. Een paar minuten later klimmen we weer naar binnen.
Pas een paar uur later realiseer ik me dat ik als eerste naar buiten gesprongen ben. Vóór mijn kinderen.
'Zo asociaal!' zegt Justin verontwaardigd. 'I can't believe this! Should not you protect us? And you're the first one jumping out.'
Yeah. Rub it in.
|
|
 |
 |
 |
 |
|
|
