|
|
 |
 |
 |
 |
| Weblog |
mana oleh-oleh?
'Mana oleh-oleh?' vragen Dicks collega's altijd na de vakantie. 'Waar zijn de souvenirs?'
'Aduh!' zegt hij dan, terwijl hij zich op het voorhoofd slaat. 'Lupa!' Nee hè, helemaal vergeten.
Indonesiërs zijn dol op souvenirs. Van de overbuurvrouw krijgen we een zak visborrelnootjes als ze naar haar kampong is geweest, van onze hulp krijgen we na de ramadan zelfgefrituurde cassavechips.
Wie op vakantie is geweest, neemt iets mee voor z'n vrienden. En buren. En familie. En collega's.
'Arif heeft gezegd dat we een souvenir voor hem mee moeten nemen,' zeggen de jongens.
Nee hè.
Ja, het moet echt. 'Hij gaat ook een souvenir voor ons kopen.'
'Ach, we geven Arif gewoon een zak Dummies,' zeg ik. 'En een doos vruchtenhagel. Vindt ie vast lekker.' Ik betwijfel of Arif er aan zal denken om souvenirs te kopen in Engeland. Zijn vader en moeder vinden het vast net zo'n onzin als wij.
Maar nee. Als Arif weer in Jakarta komt, heeft hij vijf cadeautjes bij zich. Voor ons. Prachtige, koperen puntenslijpers die hij met zorg voor elk van ons heeft uitgezocht ('for your mum and dad I chose a globe because they are travelling all over the world'). Hij heeft ze betaald van zijn zakgeld.
Onze zak dummies en doos vruchtenhagel steken er wel erg karig bij af. Uit de koelkast haal ik snel de doos Belgische bonbons die we eigenlijk voor de overbuurvrouw hebben gekocht. 'Hier Arif, voor je moeder.'
Nog geen vijf minuten later is Arif terug met een plastic zak met snoep. Van zijn moeder voor ons.
'We zouden Arif nog een echt souvenir moeten geven,' zeg ik 's avonds schuldbewust. 'Hebben we niet nog iets?'
'Nee, mama,' zeggen de jongens. 'Dat moet je niet doen. Want dan moet hij wéér wat teruggeven...'
|
|
 |
 |
 |
 |
|
|
