|
|
 |
 |
 |
 |
| Weblog |
kinderen van Nederland
Je zult ze geen fouten horen maken als 'hij was sterker als mij', en het verschil tussen hen en hun zit er ook goed in. Maar na twee jaar Engelstalig onderwijs blijkt er toch enig achterstallig onderhoud te zijn. De mannen hebben het over fracties in plaats van breuken, ze staan in de lijn in plaats van in de rij, stellen vragen als: 'waarom is het niet DE water, dat makes much more sense' en snauwen elkaar toe: 'Je hoeft me niet te correcteren!!!'
Er moet meer Nederlands gelezen worden, dat is duidelijk. Maar hoe krijg ik ze zover? Alles wat ik aandraag is te stom. Of te saai. Het Achterhuis willen ze niet lezen, want daar staan veel te moeilijke woorden in, en trouwens, ze hebben op school al een project over En Frenk gedaan, dus ze weten alles al.
Met de moed der wanhoop leg ik Kinderen van Amsterdam en Kinderen van Nederland van Jan Paul Schutten op tafel. De volgende morgen vroeg heeft Lennart ze allebei uit.
Een paar dagen later tref ik Justin op mijn bed aan. Naast de computer. Lezend. Tijdens de terugreis naar Jakarta onderhoudt hij mij met spannende verhalen over de tweede wereldoorlog. 'Hoe weet je dat allemaal?' 'O, uit Kinderen van Nederland.'
Ik weet dat ik het niet zou moeten vragen. Maar het is sterker dan ik. 'Maar waarom lezen jullie míjn boeken eigenlijk niet?
Vermoeide blik. 'Maham. Jouw boeken zijn voor meísjes.'
Grmpf. Het bewijs dat ze ze niet lezen.
Pijnlijk. Maar ach. Het is natuurlijk wel de griffelwinnaar tegen wie ik het af moet leggen. Dat is een troost.
|
|
 |
 |
 |
 |
|
|
