juffrouw kikkerbil

decemberdagboek

Eindelijk, de zomer is voorbij, en dat is maar goed ook, want dinsdag is het al Sint-Maarten, en naar goed gebruik hoort het dan te stormen en te regenen. Tegenwoordig vliegen lampions niet meer in de fik (ach, mijn mooie, zelfgemaakte maan-en-sterrenlampion die brandend ter aarde stortte in de Verweijlaan), maar het moet natuurlijk wel een beetje een uitdaging voor die kinderen zijn om langs de deuren te gaan. (Trouwens, denk je veilig te zijn op 11 november omdat je niet in het noorden woont,

Lees meer»

Niet voor kleuters!!

FullSizeRender

‘Ben jij nou helemaal gek geworden, Peter!
Zomaar het raam uitklimmen!
Zomaar het hek uit sluipen!
Zomaar het bos ingaan!
Weet je niet dat er hier gisteren hier een meisje is kwijtgeraakt?
Ze wou naar haar grootmoeder koekjes brengen,
maar ze is nooit aangekomen.
En niemand weet waar ze is.
Trouwens, en haar oma is óók kwijt.’

Van het Gelders Orkest kreeg ik de opdracht om een nieuw Peter-en-de-wolf-verhaal te verzinnen bij de muziek van Prokokiev. Hartstikke leuk om te doen, natuurlijk! Het was nog niet zo makkelijk, want de dieren moesten de dieren blijven. En de muziek zorgt ervoor dat je een bepaald stramien moet volgen. Maar volgens mij is het verhaal toch wel wat spannender

Lees meer»

Verfilmd!

defrikadellenbende

Het is de droom van iedere schrijver. Een verfilming van je boek. Maar de kans dat dat gebeurt is zó klein, dat ik niets vermoedde, toen ik een mailtje kreeg van Esther en Olivia. ‘Waar woont u precies in Haren?’ vroegen ze. ‘We willen wat opsturen naar u.’
Als je in Haren woont, ga je  tegenwoordig al snel uit van het ergste. ‘Ik hoop niet dat het een bommetje is!’ mailde ik terug, maar ze schreven heel aardig terug dat ik niet ongerust hoefde te zijn, en de volgende dag viel er een dikke envelop in de bus. Een envelop met een dvd: de verfilming van mijn boek De Frikadellenbende.

Lees meer»

vette pech & onverwacht geluk

foto 3

Ons huis moest nodig geschilderd worden qua buitenkant. En dat zouden we zelf doen. Dat wil zeggen, Dick – between jobs – zou het zelf gaan doen. Scheelt behoorlijk in de kosten. Maar toen ik door Haren fietste en een paar mensen bezig zag met de dakkapel, (ongezekerd zittend op het schuine dak) dacht ik: alles goed en wel, maar die dakkapel doen we niet zelf. Dat is te gevaarlijk. Dus we vroegen een paar offertes en kozen een schilder uit. Die kwam een week later, zette samen met zijn collega een steiger op, klom naar boven, maakte het houtwerk schoon, zette de kozijnen in de grondverf, schilderde alles keurig en brak de steiger weer af. Een dag later kregen we de rekening, en ik maakte het bedrag meteen over.

Lees meer»

in de wolken

wolken

Het is herfstvakantie in het noorden, maar nog niet in het midden en zuiden, geloof ik. Vandaag moest ik naar Wijngaarden, een dorpje in de buurt van Sliedrecht. Een kleine school, waar ik eerst groep 1-4 en daarna groep 5-8 bezig mocht houden. Voor alle zekerheid vroeg ik van tevoren of het goed was dat ik ‘vijf minuten vieze woorden’ voorlas. Ik weet dat er scholen zijn waar ze niet zo gek zijn op vieze woorden. Maar hier mocht het gewoon. De kinderen lachten heel hard om woorden zoals ‘poepeschijtekakkie’,

Lees meer»