Elke dag ziet er voor Olivier hetzelfde uit: opstaan om 4.15 's morgens, ontbijten, naar Drachten voor een twee uur durende zwemtraining, nog een keer ontbijten, naar school, huiswerk, eten en vroeg naar bed. IJzeren discipline. Dat is nodig als je aan topsport doet, en Olivier vindt het prima, want hij doet niks liever dan zwemmen.
Maar deze week verliep toch een beetje anders. Sinds zijn verkiezing tot Jongere van het Jaar is Olivier van de Voort een bekende Nederlander. En dan kom je dus zomaar op het Jeugdjournaal.
Een zware dag, gisteren. Ik zat twee uur in de auto bij Olivier en zijn vader en moeder. Op weg naar Amsterdam, voor de uitslag van de Jongere-van-het-jaarverkiezing. En ik wist al dat Olivier zou winnen. Want Maarten Hogenstijn van Kidsweek en SevenDays had me eerder die week gevraagd of ik het artikel voor de voorpagina wilde schrijven. Omdat het over Olivier moest gaan.
Yes, yes, YES!! Olivier! Ik kon het bijna niet geloven. Ik vond natuurlijk dat Olivier zou moeten winnen. Maar ik dacht EIGENLIJK dat Monsif het zou worden. De charmante rapper, die zelfs al de titelsong voor de film Sneeuwwitje heeft ingezongen. Of Nikkie, die make-up tutorials geeft op youtube en die miljoenen fans heeft. Of Erik, die dancemuziek componeert en op zijn dertiende al op de universiteit zit. Of Merle, of Pien, of Rutger.
Maar Olivier had dus de meeste stemmen. En ik mocht niks, niks NIKS zeggen. Of twitteren. Ik moest heel zenuwachtig doen omdat ik het ook niet wist, maar wel hoopte.
Dat waren twee lange uren, in de auto. Maar wat een fantastische happening in Pand Noord in Amsterdam. Een soort Voice of Holland vond Olivier het. Met z'n allen in een prachtige bioscoopzaal, met Sytse Wilman die de spanning een half uur lang vakkundig opvoerde, en met uiteindelijk de uitslag. And the winner is...
Wie wint de felbegeerde titel? Dat wordt nu wel heel spannend. Morgen is de uitslag van de Jongere van het Jaar verkiezing van SevenDays. Ik ga erheen, samen met Olivier en zijn ouders. Er zijn zeven geweldige kandidaten, en rappen, schaatsen of dancemuziek maken ligt waarschijnlijk beter in de markt dan zwemmen. Voor mij is Olivier al kampioen, of hij deze wedstrijd nu wint of niet.
Vandaag zond Omrop Fryslan naar aanleiding van de nominatie een item over Olivier uit. Met beelden van vlak na het ongeluk, toen hij nog in het ziekenhuis lag, en met prachtige beelden van deze week: Olivier 's morgens om half zes aan het trainen in het zwembad, en later op de ochtend aan het werk op school. Wat een verschil. Wat een kerel.
De koektrommel voelt zwaar aan. Heel goed. Mijn vader heeft koekjes gebakken. Als natuurkundige doet hij dat met uiterste precisie. Geen gegoochel met bekers bloem, kopjes suiker en klonten boter. Nee, mijn vader meet, weegt en deelt. Hij schaaft citroenschil, verdeelt het deeg in tweeën, vieren, zestienen, tweeëndertigsten. Elk bolletje krijgt een halve amandel bovenop. In de oven - waar ze strak in het gelid worden neergelegd - veranderen ze in volmaakt ronde boterkoekjes. De beste die er zijn.
Maar ze zijn klein vandaag. Erg klein. Ze lijken een beetje op pepernoten.
'Corien van Oranje,' zei dr dr dr Willem Ouweneel, bioloog, filosoof, theoloog en publicist. Hij schudde mij de hand. 'Zou ik je moeten kennen?'
'Dat vind ik wel,' zei ik, en ik nam een hap van mijn broodje.
We zaten samen voor de studio van Radio 5. Dr Ouweneel zou in twee minuten zijn verbazing over een gebeurtenis van de afgelopen week bespreken, en ik zou daarna een half uur lang ondervraagd worden over de spiritualiteitwijzer die ik had ingevuld.
'Welk boek van je raad je me aan?' vroeg dr Ouweneel.
Ik dacht even na. Maar eigenlijk was er maar één antwoord mogelijk. 'Zoenen met een beugel.'
'Er is een steen uit de oprit naar beneden gezakt,' zegt Dick. 'Heb je dat gezien?'
Nee, dat heb ik niet gezien. En ik wil het ook niet zien. Onze mooie, strak gelegde oprit mist een steen. Nee, twee stenen. Ze zijn in een diep gat gevallen. Vreemd eigenlijk, een gat onder onze oprit. Daar was toch een halve meter zand gestort? En daarna was het flink aangestampt, en het zou nooit, nooit meer wegkunnen. Ik wil niet weten waar dat gat vandaan komt. Zolang we het er niet over hebben, is er geen gat. Ik kijk er gewoon niet naar, dan is alles goed.
Maar dan belt buurman Kees aan. 'Dat klopt niet hoor, dat gat,' zegt hij. 'Dat komt niet goed.'
Buurman Kees heeft in de bouw gezeten. Samen met Dick haalt hij onze strak gelegde stenen uit de oprit. Er blijkt een diepe kuil te zitten. Of eigenlijk meer een soort zwembad. Dankzij een gat in de regenpijp stroomt al het regenwater rechtstreeks de grond in. 'Ik zou er een ouwe sok instoppen en hem vastlijmen,' zegt Kees.
Mooie boel. Kom ik beneden om te gaan schrijven, zit the duke of Alva achter mijn computer een mailtje aan King Philip te schrijven.
Your Highness,
While the Inquisition did its best, the inhabitants of the Low Countries have revolted, and they have destroyed and taken many sacred religious images in our Holy Catholic Churches.
Those Beggars have no dignity. They even pulled down and smashed altars and statues, and if that wasn’t bad enough, they also drank the communion wine and fed the communion wafers to the birds. Those cursed Protestants should hang from the highest gallows and burn in the biggest fires!
Illustrator Marieke ten Berge had een prentenboek getekend. En ik mocht de tekst erbij schrijven. Een geweldig leuke opdracht. Want normaal gaat het andersom. Dan verzin ik zelf een hoofdpersoon. En een avontuur. Ik heb wel een beetje een idee hoe mijn hoofdpersoon eruitziet, maar het blijft vaag. Pas als de illustrator ermee aan de slag is geweest snap ik hoe ik het allemaal bedoelde.
Nu was het verhaal er al. Het enige wat ik hoefde te doen, was het vangen in woorden. Dat was nog niet zo eenvoudig als ik van tevoren dacht.
Wie heeft er oud en nieuw bedacht? Hartelijk dank. Ik haat zoenen om 12 uur ’s nachts, en de beste wensen, daar houd ik ook niet van. Het liefst ga ik om een uur of elf naar bed, met oordopjes in. Met een beetje geluk slaap ik al als het zover is. Maar met al die pubers in huis zit dat er niet meer in. En nu is het morgen nog zondag ook, en na kerktijd gaat IEDEREEN elkaar gelukkig nieuwjaar wensen. Snel. Een klein griepje. Of een kriebelhoestje waarmee je niet naar de kerk gaat, want stel je voor dat je iemand aansteekt.
De een heeft in 2011 een eigen album uitgebracht, de ander schaatst mee met de senioren of stoot op 14-jarige leeftijd Armin van Buuren van de troon. Het zijn allemaal kanjers, de jongens en meisjes die genomineerd zijn voor de Jongere van het Jaar Award van 7Days.
Maar er is één jongen bij die wel HEEL speciaal is.
En dat is Olivier van de Voort.
Woont in: Elsloo (Friesland) Goed in: zwemmen met één been In het nieuws omdat: hij Fries kampioen en vijfde op het NK werd bij de ‘gewone’ zwemmers, terwijl hij zijn linker onderbeen mist. Ook verscheen er een boek over hem, dat inmiddels toe is aan een tweede druk.
Ik ben dol op woonprogramma's en DIY-blogs. Ik wil ook zo'n mooi, strak, sfeervol, gezellig huis. Ik weet dat ik het in me heb.
Maar in de oude houten fruitschaal-uit-een-stuk liggen naast appels, sinaasappels en een grote kaars (aardige kerstaccessoire, dacht ik) ook opladers, onderzetters, een nietmachine en een grote koptelefoon. De lamp boven de tafel, die ik heel smaakvol versierd heb in glanzend rood, verliest elke avond een of meer ballen. Bij iedere maaltijd slaat een van de jongens er wel een tegen de vlakte. Waarna hij al mopperend de glasscherven uit zijn bord veegt en mij vuile blikken toewerpt. Alsof het allemaal mijn schuld is.
Veertien zijn ze, en ze zijn alledrie langer dan ik. Onder elkaar praten ze Engels, met ons praten ze Nederlands. Soms praat ik Engels tegen ze, maar de vermoeide blikken zeggen genoeg. Moeders moeten niet doen of ze Engels kunnen. Trouwens, ze kunnen het ook niet, met dat stomme Nederlandse accent dat je overal doorheen hoort.
Helpen met huiswerk is niet nodig. Ze hebben elkaar. Alleen als ze verhalen moeten schrijven. Daar heb ik dan wel weer verstand van, denken ze.
'Vind jij het ook zo moeilijk om een kórt verhaal te schrijven, mam?' 'Hoe doe je het als iemand denkt? Moet je dan aanhalingstekens doen?' 'Is het zo goed? De afloop, bedoel ik?'
Ik voel me vereerd. Maar als ik hun verhalen lees, denk ik niet dat ze mijn adviezen nog lang nodig zullen hebben.
Ik heb helaas niet de tijd om alle berichtjes op mijn site te beantwoorden. ('ik geb info over de talentedag nodig snel graag !!') (' 'je bent lelijk mwahhaahaha') ('ik heb een boekverslag kunt u voor morgen een samevattng sturen van u boek'). Maar soms doe ik dat wel. Als het een zeer dringende vraag betreft.
Zoals de vraag van Martin.
'AAN CORIEN ZOENEN MET EEN BEUGEL IS TOCH GEVAARLIJK OF NIET
WIL JOU WEL IS HOREN WAT JE ER VAN VIND GRAAG REACTIE'
Verder zoeken hoeft niet. 'Toen kwam Sam' van Edward van de Vendel moet het zijn, dit jaar. Een prachtig, heerlijk boek dat je elk kind tussen de 7 en 11 jaar gunt. En hun vaders en moeders. Een boek dat je in een adem uitleest. Elke zin staat.
Sam is een grote, witte berghond, die op een dag aan komt lopen bij het huis van Kix en Emilia. Een grote, lieve, witte vlek, een spookjes-sprookjeshond. Een verdrietige hond is het. Maar als Kix op zijn knieën gaat zitten, komt Sam dichterbij, en laat hij zich aaien. En langzamerhand begint hij zich thuis te voelen bij de paarden en de andere honden, bij Kix en Emilia.
Maar dan wil de echte eigenaar Sam terug.
'WAAR kan ik jouw boeken kopen? Ik zie ze niet in de boekwinkel.'
Heeft de boekwinkel bij jou in de buurt geen Oranjes staan? Vraag dan of ze het boek willen bestellen. Zelf bestellen via internet kan ook. Hier bijvoorbeeld.
Enquete
Klik voor contact met Corien
Sasha op Hyves
lid worden van de Sasha Digid@gboekfansite? Klik hier!
